bericht geplaatst op : 7 april 2014
“In de vijf jaar dat ik actief was voor de Werkplaats Spoorzone Delft (WeSD) heb ik dat ervaren als een ongelooflijk leuke proeftuin voor ‘community development’. De kernvraag was bijna filosofisch: hoe maken we het Spoorzoneproject in de stad beter zichtbaar en begrijpelijk? En vervolgens, hoe kunnen we de Spoorzone gebruiken voor nieuwe creatieve initiatieven. Alles wat ik op school heb geleerd, wat ik belangrijk vind en al doende ontdekt heb kwam hierin samen.
Complexe systemen
Ik ben ervan overtuigd dat we de laatste 50 jaar zulke complexe systemen maken, of het nou een tunnel is of een patiëntendossier of een vergunningaanvraag, dat we bijna niet meer weten hoe het werkt, wat de bedoeling is en wie de eigenaren zijn. Weet jij bijvoorbeeld hoe een computer werkt en wat NSA of hackers er allemaal mee doen? Dat zijn heel weinig mensen, terwijl we hem allemaal gebruiken en naïef vertrouwen. Ik wil dat snappen tot op het niveau van de basale bouwstenen, technisch en sociaal, want dan is het beter te beoordelen en te waarderen. Dat heeft mij altijd geïntrigeerd: hoe werkt iets op het basale niveau?
Basis begrijpen
Als ik, of liever, als we eenmaal de basis begrijpen, kunnen we van daaruit voortborduren en dan kom ik met anderen heel ver. Dat geldt ook voor talen; als ik eenmaal de basis snap kan ik snel die taal spreken, als ik eenmaal natuurkunde snap, kan ik hoge cijfers halen en als ik de sociale structuren snap, kan ik daar goed mee omgaan. Deze nieuwsgierigheid projecteer ik op de gemeenschap Delft: als we de basis van de Spoorzone snappen, kunnen we er veel meer dingen mee doen en het beter organiseren. Als we mensen snappen, kunnen we hen uitnodigen om te vertellen, te voelen, te kijken en te begrijpen, opdat we niet de risico’s lopen die dit soort grote en complexe projecten elders tegenkomen.
Enthousiasme
Cultuur zie ik hierin als hulpmiddel en methode om commentaar te geven en grappen te maken, zoals bijvoorbeeld een ballet voor hijskranen en een choreografie voor bulldozers.
Dan gaat zo’n project meer aandacht en reacties krijgen. Zo hebben we ook actief kinderen en studenten betrokken bij de Spoorzone. Studenten bedachten bijvoorbeeld om de bouwvakkershelmen van een zendertje te voorzien zodat je een boeiend krioelend geheel in de bouwput kon laten zien.
Met hetzelfde enthousiasme betrek ik de hotemetoten. Die reageren vaak met: ‘zo heb ik er nog nooit naar gekeken’. Soms geven ze dan spontaan een aanzienlijk bedrag voor creatieve projecten. Dat vind ik een leuk spel: hoe kun je mensen intrigeren zodat ze je project geld en aandacht geven.
Ander perspectief
Ander voorbeeld. Aannemers van de Spoorzone kwamen zich in 2006 presenteren aan bewoners en de gemeente. Ze verwachten vermoedelijk weerstand bij de bewoners en allemaal bezwaren. Toen hebben wij bedacht: we gaan het eens omdraaien, we gaan ze welkom heten! In plaats van achterdochtige bewoners die moeilijk doen over geluidsoverlast en verzakkingen kregen ze te horen: ‘Hartstikke leuk dat jullie er zijn. We zijn heel erg benieuwd! Maar wel je voeten vegen en vertel vooral wat je doet. Jullie zijn te gast in onze stad, welkom, je mag mee-eten en maak er iets moois van.’ Ze waren verbijsterd. Vele jaren later hebben ze het er nog over. Het is interessant om gegeven omstandigheden vanuit een ander perspectief te bekijken en te zoeken naar duidelijkheid, leefbaarheid en plezier.
Dat is dan ook waarom ik mij heb ingezet voor WeSD en nu voor TOP. Wij verdienen hier niets mee, in tegendeel, maar als burger van Delft wil ik het goede voorbeeld geven, ook aan mijn vier kinderen. Het gaat immers over de moraal: welke betekenis geef ik in mijn bestaan aan mijn omgeving, mijn vrienden en familie? Daar heb ik geen antwoorden op. Ik zoek ook niet naar het definitieve antwoord. Het gaat me meer om het proces van steeds weer bewust bezig zijn met je omgeving en met de vraagstukken en ontwikkelingen die we daarin tegenkomen.
-Bert Slagmolen, voorzitter TOP